Kojarzenie par
Bardzo np. jasny samiec i bardzo ciemna samica mogą nie dać doskonale umaszczonych szczeniąt. Lepiej więc dobierać zwierzęta, które nie różnią się zbytnio. Jednakże podobieństwo fenotypowe jest często następstwem podobieństwa genetycznego, co świadczyć może o pokrewieństwie. Kojarzenie spokrewnionych między sobą zwierząt futerkowych, a zwłaszcza lisów, jest ryzykowne. Są to zwierzęta jeszcze nie oswojone i nie udomowione, bardzo podatne na ujemne następstwa chowu krewniaczego (inbredu). W wyniku takiego chowu wzrasta homozygotyczność, a wraz z nią różne niepożądane zjawiska, jak obniżenie żywotności nowo urodzonych lisiąt, potworkowatość i duża śmiertelność, które są następstwem ujawnienia się genów letalnych i semiletalnych. Wpływ chowu krewniaczego na wyniki rozrodu lisów srebrzystych próbowała ocenić Rogozińska (cyt. za Wolińskim i wsp., 1964) na podstawie zapisków dokumentacyjnych z ferm w Skolimowie i Różanie. Wyniki uzyskane przez tę autorkę wskazały na duże niebezpieczeństwo obniżenia plenności lisów i żywotności ich potomstwa w wyniku chowu w pokrewieństwie.
Kojarzenie par .